Archive for the ‘Muziek’ Category

Digg* does thrash!

december 28, 2009

Tijdens de jaarovergang zal je me slechts zelden op overmatig enthousiasme betrappen, en al helemaal niet nu mijn kersvers lief twee weken lang in Rusland vertoeft (vandaag zelfs in het Hermitage, damnaggit). Maar kijk, dan krijg je een tweet van Digg.be en is je dag goed. Tussen de vele decenniumlijstjes die je overal zum Kotzen in de keel krijgt gepropt, konden we via Twitter een zeldzaam pareltje opdiepen. Onder de titel De minder bekende vaders van de thrash liet de eerwaarde metalpriester Stijn van Hees zijn licht schijnen over 10 minder bekende, maar daarom niet minder essentiële moordschijven uit het ondergewaardeerde thrash-genre. Dat op zich ook al niet erg bekend is bij het grote publiek.

En laat dat nu net de muziek zijn waarmee ik opgegroeid ben en die ik nog steeds regelmatig beluister. Voor de eerste platen van onder meer Testament en Exodus heb ik een altaar in de huiskamer opgericht, ‘Peace Sells…’ van Megadeth blijft een onverwoestbare klassieker en de slijpschijven van Sacred Reich, Kreator, Nuclear Assault zijn incontournable. Alleen die laatste bands mis ik in dit tien platen tellende overzicht, dat zich ver weghoudt van al het noughties-gezever dat we de laatste dagen en weken over ons uitgekieperd krijgen. Staan er wel in: ‘Dreamweaver’ van Sabbat, met voorsprong de meest essentiële Britse thrash-plaat uit die periode en ‘Eternal Nightmare’ van Vio-Lence (met Rob Flynn die nu dé man is bij Machine Head), dat indertijd geblisterd werd met een zakje namaakkots.

Al even verplicht voor metalheads: ‘Killing Technology’ van mijn favoriete indie-headbangers Voivod, een band die na ‘NothingFace’ en ‘Dimension Hättross’ voor ondergetekende niets meer verkeerd konden doen. En ja, ze bestaan nog steeds. Fronsen deed ik bij de bespreking van Dark Angels ultra-vileine ‘Darkness Descends’, ongeveer de enige plaat uit die periode die gelijke tred kan houden met Slayers veel bekendere ‘Reign in Blood’. De opmerking dat de eerste langspeler van deze jongens een doorslagje zou zijn van datzelfde ‘RIB’ gaat er bij mij niet in, vooral niet omdat ‘DD’ uitkwam voor Tom Araya en de zijnen met hun onovertrefbare klassieker op de proppen kwamen. Foutje?

Het doet niets af van de geweldige verdienste van Digg* om in de helse eindejaarsperiode plaats te maken voor zo’n leuk overzicht, al mocht het gerust iets meer geweest zijn. Een top 20 bijvoorbeeld. Jammer ook dat ik me ongeveer een jaar geleden heb teruggetrokken als hoofdkaas van Digg*, anders had ik hier graag een kleine bijdrage aan geleverd. Want hoewel ik er ondertussen 37 ben, adem ik nog steeds extreme muziek. Onder meer, want stilstand is ook in deze achteruitgang.

By the way. Prong is inderdaad geen thrash, maar het is wel fantastisch om de drie uit Brooklyn aan te treffen in dit lijstje. Met ‘Force Fed’ dan nog, de plaat waarmee ik met hen kennismaakte. Ik herinner me nog een optreden op de VPRO van Tommy Victor en de zijnen en ik was meteen verkocht. Het was een metal-variant die ik nog nooit had gehoord en die mijn wereldje even op zijn kop zette.

Bedankt Stijn, bedankt Digg* voor deze geweldige opstoot van nostalgie!

Advertenties

Dé inspiratie-cd’s van 2009

december 23, 2009
  1. Dirty Projectors – Bitte Orca
    Eclectische schoonheid is de enige juiste omschrijving voor wat Dave Longstreth en zijn lieflijke deernen op deze plaat voor elkaar krijgen. Buckley meets Led Zep meets hortende en stotende soul. Niet altijd even gemakkelijk om te vatten maar toch een garantie op kippenvel.
  2. Fever Ray – Fever Ray
    De Scandinavische koude van The Knife hadden we al eerder omhelsd, maar dit is zo mogelijk nog straffer. Het Zweedse enigma Karin Dreijer Andersson stouwt een plaat vol met ongenadig diep kervende elektronica en heerlijk kinderlijke vocals.
  3. Mastodon – Crack the Skye
    Hier en daar verguisd omwille van een verhoogd prog-gehalte, maar nog steeds een wereldschijf. De vier woestelingen uit Atlanta zijn weliswaar van het extreme pad afgeweken, maar tekenen – na Leviathan en Blood Mountain – toch weer voor de metalplaat van het jaar.

  4. The XX – XX
    Ze werden oeverloos gehyped, maar dat neemt niks weg van de kwaliteiten van deze prima eersteling, waarop lo-fi subtiliteit en ingehouden dramatiek hand in hand gaan. Bevestigen zal moeilijk zijn, maar dat dacht men ook na Radioheads ‘OK Computer’.
  5. Converge – Axe To Fall
    Ziedend, allesvernietigend en nietsontziend. Wie dacht dat deze jongens uit Massachussets met No Heroes hun hardste en extreemste album hadden afgeleverd, hadden het bij het verkeerde eind. Axe To Fall is een uitputtingsslag voor de zenuwen en een plaat die het voegsel uit de muren beukt.

    Zoals gepubliceerd in het fijne P-Magazine, waar ik soms cd-reviews voor verzorg.